بعد از آن

2011-11-22T03:37:00.000+03:30

تکه های گوشت
این جا و آن جا
بلندی هایی که جان می دهد برای لیسیدن
بدنم
تنم
استیک ِ ران های ساطور خورده
برق انداخته ،بر دیوار شب آویخته

زیاد ولو نشو
دنیا محل ِ گذر است
هر روز کشان کشان
تکه های گوشت را جمع کن
بر سر دری دیگر بیاویز
دنیا محل گذر است
به زودی بوی گند گوشت کرم خورده
خانه را مسموم می کند
چشم هایت را روی هم می گذاری
و سی سال زندگی
حتی خاطره هم نمی شود
نیست می شود

و من از ترس
هیچ چیز را با شما در میان نمی گذارم
هر حرفی ردِ پایی به جای می گذارد
که جمع و جور کردنش بازویی می طلبد
محو کردن انعکاس صدا
از روی لحظه های بودن
ناممکن به نظر می رسد

عکس های یادگاری
انعکاس ممتد صدایند

به تنانگی
قناعت می کنم

2011-05-30T00:19:00.000+04:30

همیشه فکر می کنم من که به مرگ ِ طبیعی نمی میرم.مرگ راحت.بدون دردسر.این را سابقه ی شانسم می گوید.به فرض که عمر طبیعی ام هفتاد سال باشد از حالا باید حدود چهل و سه سال دیگر زندگی کنم.قسمت خوشحال زندگی ام که بدون پنیک گذشت تا چهار پنج سال ِ پیش بود.چون تا آن موقع اصلن نمی فهمیدم پنیک چیست و ملالی هم اگر بود افسردگی های تینیجی طور بود.از آن وقت به بعد بای دیفالت زندگیم بگائی ست.چون از یک زمانی به بعد رسمن متوجه همه چیز می شوی .این متوجه شدن هم هیچ ربطی به کتاب خانی و درس و مدرک دانشگاه و سن و این ها ندارد.بسته به آدمش از یک جایی به بعد خوب "متوجه" می شوی.البته هستند کسانی که هیچ وقت متوجه نمی شوند .بعد از متوجه شدن، پنیک ها و بگائی ها همیشه با تو خاهند ماند و اگر اصرار به زنده ماندن داشته باشی تنها کاری که از آدم بر می آید سعی در کنترل کردن این پنیک هاست.یعنی از یک جائی به بعد هر کاری می کنی هدفت این است پنیک ها را دور بزنی.رد کنی.خودت را سرگرم کنی.برای کار هائی که می کنی هیچ هدف ِ دیگری متصور نیستی. مدام از این شاخه به این شاخه.نه این که آدم ِ تنوع طلبی باشی و پر انرژی. پنیک ها نمی گذارند.هر کاری که به روزمرگی و عادی شدن می افتد پنیک زا می شود.استرس می گیری.به چه کنم چکنم می افتی.بعد اگر بازهم اصرار به زنده ماندن داشته باشی سریع می پیچی توی کوچه ی بعدی.رد می کنی.خودت را سرگرم ِ کار دیگری می کنی.خوب من هم چهار پنج سالی است که کارم همین است.رد کردن.به همین منوال ادامه پیدا کند تا چهل و سه سال ِ دیگر من با چی رد کنم این پنیک ها را؟ کاری می ماند که نکرده باشم و حد اقل کمی علاقه به انجامش داشته باشم؟خیلی کار ها را که خیلی وقت است از لذت بردن ازشان محروم شده ام. بچه پس انداختن و ترقی تحصیلی و مو رنگ کردن و شام خفن در فلان جا خوردن ...با این حساب برای آدم بدبخت پنیکی مثل ِ من تا چهل سال دیگر مگر چیز جذابی هم می ماند که علاقه به انجامش پنیک زدائی ِ موقتی انجام دهد.حالا گیرم که باشد آخه این چه زندگی ِ تخمی می شود که من مثل این استرسی ها مدام در حال ِ پنیک زدائی باشم.هیچ وقت آرام و قرار نداشته باشم.مدام فکر کنم دارم به پایان نزدیک می شوم و عمر این یکی هم بالاخره سر می آید و پنیک ها از سر می آیند.این چه زندگی ِ نکبتی ست آخه؟ از خودم می پرسم :آیا توانائی این را داری به این نکبت چهل سال دیگر ادامه دهی؟اگر جوابم منفی باشد باید خودکشی کنم.از خودم می پرسم :آیا قادر به انجام خودکشی می باشی؟اگر جوابم منفی باشد یعنی بی تخم تر از این حرفهام.و اگر بی تخم تر از این حرف ها باشم یعنی قبل از انجام خودکشی دچار چنان استرسی می شوم که احتمالن به جای آرامگاه به تیمارستان منتقل می شوم.بعد همه چیز بدتر می شود.این همه زور زده بودم کارم به آنجا نکشد.بعد من ِ بزدل را نگاه کنید که دارم پیر می شوم.همین طور از توان جسمی ام کاسته بر پنیک ها افزوده می گردد حداقل لذت هائی که برایم وجود داشتند، سرگرمی هائی که روز مره ام را می گذراندند، یکی یکی تجربه شده به گه کشیده می شوند. توان جسمی ام پائین می آید پیر می شوم مریض می شوم چیزی پیدا نمی شود که سرگرمم کند .من از خودکشی کردن بدم آید.از تصور آن لحظه ی حال بهم زن ِ پر از استرس لجم در می آید.از تصور این که واقعن دیگر هیچ چیز وجود ندارد و این که تنهائی باید چنین کار ِ سختی را انجام دهم انم می گیرد.تنهائی.هیچ کس هم کمکت نمی کند.کنارت نمی نشیند که با آرامش خودت را بکشی.هی بگوید بکش بکش خودت را راحت کن.جلویت را هم نگیرد.فقط کمی کمکت کند.یک آدمی که نمی شناسیش.آدمی که تحریکت نمی کند به زنده ماندن.

اگر خود کشی نکنم هی پیر تر می شوم.ترسم بیشتر می شود.باید تحمل کنم بیمارستان و درد و سرطان و مرض را.آیا آن موقع از خودم نمی پرسم من چرا زود تر نکشتم خودم را.مگر چه لذتی در این زندگی بوده که این همه رنج را تحمل کرده ام.البته نظریه ای هست که می گوید هر چه سنت بالاتر می رود پنیک ها هم کمتر و چه بسا فراموش می شود.اصلِ اول زندگیت می شود زنده ماندن.و من سوالم از طرفداران این نظریه این است :آیا وقتی من توی بیمارستان روی تخت افتاده باشم یا کنج خانه ام کز کرده فلج شده باشم در سن ِ شصت سالگی از خودم نمی پرسم این چه اوضاع ِ تخمی یست.و این چه نکبتی ست.من پدر و مادرم را که می بینم حالم به هم می خورد.این یکی تب می کند آن یکی از ترس رو به موت می شود .مدام در استرسند از ترس از دست دادن همدیگر. از دیدنشان اعصابم بهم می ریزد.اگر من هم در زمان پیری کسی را دوست داشته باشم اوضاعم همین قدر بگائی می شود.اگر دوست نداشته باشم هم همین طور.همه چیز همین قدر گه می شود و من حالم از تصور این شرایط ، بد که چه عرض کنم...کلن چه عرض کنم.کلن ریدم به این شرایطی که از حالا کاری که علاقه ای به انجامش داشته باشم پیدا نمی کنم.تا کی فیلم .موزیک .بعد از ظهر ها با جماعتِ کس خنده زنان در پارک. تا کی؟ .فکر کن دو سال دیگر.ده سال دیگر.چه غلطی می شود کرد.پنیک ها را چه می شود.خود کشی نمی توانم.زندگی نمی توانم.آیا استیصال معنای بهتر از اینی هم دارد؟ آیا ماشینی نیست که تصادفن به من بخورد سرم به آسفالت.مری هم حتمن الان می گوید آدم ِ بگا هیچ وقت نمی تواند این همه بنویسد.این همه حرف بزند.آدم ِ بگا زبانش باز نمی شود.پس لابد من حالم خوب است.
نظریه‌ای هم می‌گوید یا خودکشی یا تن دادن به روزمرگی.همین کار هایی که تا حالا کرده‌ای سال‌های سال ادامه بده.همین است که هست.کاریش هم نمی‌شود کرد.سخت است زیر بارش رفتن .آرام نمی شوم.
نظریه ی دیگری هم می گوید این همه کار که هنوز دست نخورده مانده اند...کونت را جمع کن

2011-04-20T15:48:00.000+04:30

خودم را
خود ِ زشت ِ نچسبم را
خود ِ واقعی‌ام که بسیاری مصرانه در پی کشف آنند را
زیر انبوه کرم پودر ها و مداد ها و سایه های رنگارنگ پنهان می کنم.
-میترسی با خود ِ واقعیت مواجه شوی؟
اگر بگویم آری
میترسم
خیلی میترسم
میخاهم فرار کنم
برای آدم خوبه ی داستان شدنت
در کدام چمدان جایم می کنی؟
وقتی گول زدنشان به این راحتی ست
چرا که نه؟
می توانم به دسته ی زیبارویان پناه برم
میتوانم واقعیت را قلب کنم
تقلب کنم
زیبا شوم بی آنکه کسی بفهمد
می توانم تقلب کنم
خود را زشت روی افسرده حالی جا زنم
که کسی حقیقت درونش را هیچ وقت کشف نکرد
حقیقتِ درون؟خود ِ واقعی؟
کدام خود ِ واقعی.
دست من اگر بود
دخترکی آبی چشم بودم با موهای صاف ِ بورِ بلند و پوست از ابریشم لطیف تر
که صبح ها خاب ِ آرامش دیوانه ات می کرد
حیف که این دماغ گنده ...
اما اگر این هم نشود
به راهی دیگر می شود گولشان زد
و به آنها توهم چیزی که نیست داد
آن قدر نیست در زندگیشان هست که به دنبال سر نخی از هستی با سست ترین ها گول می خورند
و زمان لازم است تا بفهمند گول است
غول است
هست نیست
آرامشی وجود ندارد
حتی در بستر زیبا
حتی در افسردگی زشت
دست ِ من اگر بود
زیبائی و آرامش و خوشبختی را میان همه تقس می کردم
حالا که در نبودشان مرفینم را به اشتراک .
اما دست ِ من نیست
خیلی چیز ها دست ِ من نیست
این که همه ی کار ها و کَس های دنیا به هیچ واقعیتی ختم نمی شوند دست من نیست
این که آرامشی وجود ندارد
این که قبر هم حتی شروع رنج دیگری ست
پایانی در کار نیست
و تو فقط باید بدن مفلوکت را هی از این بستر به آن بستر بکشانی
همچون زیبا روئی که بعد از خیانتِ معشوق
در آینه زشت روی ترین جلوه می کند
که همه چیز به بند تنبان دیگران وصل است
نگاه ِ تعیین کننده ی دیگری.
دیگری ای که حتی از او متنفری.
و همین نگاه تو را وادار می کند
که رنگ کنی
رنگ نکنی
که توئی شاید
میان همهمه ی خرناس ها
روزی برخاسته ای و دلت در هوای تغییر
به رغم ِ اشک های معشوق سابق
چهره ی دیگری را در لحظه ی انزالش تجسم می کنی
این همه رنگارنگ
با اندام های ورزیده و چشمان گیرا
عبوس و سخت گیر ، خندان و سرخوش
در لحظه ای که آبشان به صورتت می تراود
چه یکسان می شوند
همگی چشمان خود را می بندند
و از بی نهایتی در نا کجا آباد روحشان را تغذیه می کنند
در جستجوی انضال واقعی
با معشوقی مغشوش
که فقط پشت چشم های بسته میسر می شود
آنجا که فانتزی جا خوش کرده
آرمان ها به صف نشسته اند
و تو را به جستجوی بدنی دیگر فرا می خانند
و این منشا تمام تغییر هاست
تمام زیر و زبر کردن خود به واسطه ی نگاه دیگری.

2011-02-09T12:22:00.003+03:30

باورش چندان سخت نیست.هستند کسانی که هر کاری می کنند نمی شود.بلد نیستند.تمام سعی شان را برای یادگیری می کنند .نمی شود.جواب نمی دهد.مدت ها پای درد و دل این و آن می نشینند.به حرف ها و درد دل های شان هر چند به نظر مزخرف گوش می دهند.به این امید که حس دوست بودن را در طرف بر انگیزانند.اکثر اوقات حتی ابراز همدردی و همدلی واقعی دارند.با تمام وجودشان طرف را تسلا می دهند.اما باز هم طرف دوست آن ها نمی شود.باورشان نمی کند.همه ی این ها هیچ صمیمیتی برایشان به بار نمی آورد.همچنان در نظر بقیه غریبه می مانند.دوست صمیمی نمی شوند.بعد این ها مدام توی تنها ئیشان موشکافی می کنند .چه کار کردم؟کجایش غلط بود؟شاید جائی به اشتباه خندیدم.شاید جائی زیادی نشان دادم که می فهمم و مبالغه آمیز به نظر رسیدم.شاید جائی که باید تائیدش می کردم نکردم.شاید گاهی باید می گفتم اشتباه می کند و نگفتم.غریبه می مانند با آدم هاو توی تنهائی شان هی از آن ها متنفر و متنفر تر می شوند.هی آدم هائی که دوست شان نشده اند را می گذارند جلویشان و فحششان می دهند.هی نقاط زشت آدم ها را پررنگ تر می کنند .دست آخر تنها می نشینند توی کافه ای و به میز های بقل خیره می شوند.بلکه کلید این رابطه های پر شور را در یابند.بلکه یاد بگیرند که آدم های دوست داشتنی کی ها چی می گویند.چه طور رفتار می کنند که دوست صمیمی ِ خیلی ها می شوند.

نشسته بودم در جدا افتاده ترین میز کافه و با خودم حرف می زدم.تقریبن بیشتر میز ها در دید رسم بود.میز های شلوغ .میز های دو نفره.میز های بزرگ دست جمعی.گوشم را تیز کرده بودم.تک و توک حرف هایشان را می شنیدم و فحششان می دادم.قبلن ها حداقل می توانستم این حس ها ،این دور بودن ها ، این فحش ها را بنویسم.حالا حتی اجازه ی این را هم نداشتم.تصور این که تمام درد های تنهائی و دور افتادگی و غریبه گی ام با نت ِ "چس ناله"و "عنو ببین"و این ها توی گودر دست به دست شود حالم را از تمام چیز هائی که نوشته بودم و می شد بنویسم به هم می زد.همه اش تقصیر خودم است.توی این همه چیزی که این جا جریان دارد این همه آدم و این همه اتفاق نمی توانی یک چیز ِ خنده دار در بیاوری و بنویسی.یک چیز بامزه ی مفرح غیر از ناله.اما تنهائی که دیگر دروغ نمی شود.احتمالن با این وضعیتی که دارم چیز خنده دار تنها عمه ی خودم می شود و کثس.بعد اگر خیلی حس باحال بودن پیدا کنم باید بروم توی گودر بنویسم بچه ها مایلید امروز به من و کث عمه ی من بخندید.و بعد باز نت بخورم که "وا"بی مزه .بعد هم فمینیست های دو آتشه تیر بارانم کنند.گقتم که خفه شو.نمی شود دیگر.یک چیز هائی نمی شود. زور که نباید زد.یادم می آید اوایلش چه ذوقی داشتم.گودر شده بود جائی که به راحتی می توانستم وبلاگ بخانم.آدم هائی که در واقعیت نبودند در گودر حرف می زدند و کمی حس بد بینی مرا تعدیل می کردند.بودند کسانی که حس من را داشتند.مثل من فکر می کردند.اما بعد ها که میز های دست جمعی کافه ها به گودر منتقل شد و وبلاگ ها به حاشیه رفتند و آدم ها با پز ِ چیز هائی که می خاندند و نت هائی که می زدند مشهور و معروف و حتی مقبول شدند باز حس انزجار .گیرم تو چیز های خیلی خوبی میخانی اما مگر آدم ها همان خانده هایشان هستند؟مگر چیز هائی که میخانی توجیه چیزی که هستی می شود؟وقتی چیزی که هستی هیچ ربطی به چیزی که میخانی ندارد مگر می توانی پز ِ خانده هایت را بدهی؟باز فکر این که کجای کار می لنگد.بعد ترس این که ژانر شوم:"اینائی که همش دنبال اینن که بفهمن کجای کار می لنگه".گودر را هم به زودی گه فرا گرفت.حتی آدم دیگر جرات نمی کند فکر کند.به تنهائی هایش .به این که آدم ها چرا این طوری اند.مشکل کجاست؟این مرز ها کی کشیده شدند؟من باز کجا از آدم ها جا ماندم؟چرا یک عده ای که حس هایشان را می نوشتند و من کلی باهاشان کیف می کردم "عن"شدند؟طرد شدند؟محکوم به سکوت شدند؟و عن گوینده شد ثلبریتی.آدم هائی که بودنشان حتی به طور مجازی تسکین بود کجا رفتند؟چرا دیگر نمی نویسند.منطق ِ خفه شو توی گودر خیلی زیر پوستی تر و فاشیستی تر است.میلان کوندرا صد ها صفحه کتاب می نویسد.زندگی ،تاریخ، شخصیت چند آدم را مو به مو برایت شرح می دهد.بعد هر کدام از این ها را می گذارد توی موقعیت های مشابه و عکس العمل ها یشان را نشان می دهد.بعد حتی تو به یک نفرشان نمی توانی بگوئی عن.آنقدر موشکافی شده اند شخصیت ها که حتی اگر جائی هم کارهائی کنند که خوشت نیاید می دانی از کجا نشات می گیرد.می دانی چرا نباید فحششان بدهی.می دانی نه نویسنده و نه خودت قضاوتی نمی توانید بکنید.آدم ها هستند با تاریخچه شان.خیلی ها نمی توانند رابطه بر قرار کنند.هر کاری می کنند نمی شود.خیلی ها اصلن نمی خاهند که رابطه بر قرار کنند.خیلی ها یک جاهائی گیر می کنند.توی رابطه ها.توی جاها.توی خیابان ها.بعد فکر کردم همین فکر ها را می کنی که می شوی عن دیگر.می شوی اینهائی که فریاد "وا گودرا" "وا ادبیاتا" "وا انسانا"سر می دهند.
نشسته بودم در جدا افتاده ترین میز کافه که تا جائی که امکان دارد به چشم نیایم.با خودم حرف می زدم.غر میزدم.یک جائی باید این غر زدن بس شود.باید قبول کنم یک چیز هائی نمی شود.باید قبول کنم بی شک تمام راه هایی که رفته ام اشتباه بوده اند و تنها اوقاتی قابل تحمل تر بوده اند که هیچ کاری نکرده ام.هیچ تصمیمی نگرفته ام.همه چیز همان طور که بوده پیش رفته.چه کسی آزادانه جور اشتباهات مرا می کشد؟خیلی ها هستند که اصلن نمی خاهند رابطه ای داشته باشند .این بوس ها بقل ها و قربان صدقه ی هم رفتن ها به چه دردی می خورد وقتی این تنها خودت هستی که شب ها باید زور بزنی تا خابت ببرد.وقتی خودت باید اراده کنی برای بیدار شدن.وقتی خودت هستی تنهائی ها.وقتی خودت هستی که باید بار تمام راه های اشتباهی که رفته را به دوش بکشی.رابطه ها سطحی تر از این حرفاست.هیچ به تنهائی بنیادین آدم کمک نمی کند.پس بهتر که نباشد.که خودمان را گول نزنیم.فکر یکی شدن نداشته باشیم.هیچ کس نمی تواند جای تو زندگی کند.

اما بشر میل بنیادینی دارد که با واقعیت مبارزه کند.که جان بکند.که تناقض را در ما تحت خودش فرو کند و بعد آه بکشد.چشم می گرداندم روی میز های دیگر.گوش هایم را تیز که بشنوم چه می گویند.چه طور این همه همدیگر را دوست دارند؟چه طور این همه دوست دارند؟چه طور این همه با همند ؟سعی می کردم یاد بگیرم حرف زدن را.منتقد نبودن را.شوخی و بزله گوئی و عن نبودن را.

2011-01-24T03:12:00.002+03:30

مادر با نگاهی دلسوزانه به من خیره شده بود در حالی که پسر لبخند می زد و با دست پاچگی دنبال راه فرار می گشت.رفتم دستش را گرفتم گفتم من از تنهائی دیوانه شده ام.تو باید دوست من شوی.تو باید آن دختر های خوشگل باربی را بی خیال شوی.آنها دیوانه اند.من به تو نیاز دارم.یکی باید به حرف های من گوش بدهد.گفتم. دستش را گرفتم.از تعجب فقط می خندید.گفت باشد.دوستت می شوم.تازه تو به این خوشگلی.مادر ترسیده بود اما.ترسش را هم پنهان نمی کرد.انگشترش را هی توی انگشتش می چرخاند.هی کیفش را روی دوشش جا به جا می کرد.پسر احساس باحالی ِ مفرط داشت.از نشانه های عاقلان تسلط همیشگی بر امور است.حتی در مواردی اینچنین به گونه ای رفتار می کنند که گوئی فکرش را می کرده اند.هزاران بار چنین وضعیتی دیده اند.گوئی در طبقه ای خاص هیچ هیجانی نباید وجود داشته باشد.تو در مقابل چیز هائی که به نظرت عجیب می آیند هر چه بی تفاوت تر رفتار می کنی.خودت منشا تمام تفاوت هائی و فقط دیگرانند که باید از دیدن تو تعجب کنند.مادر در گوشش زمزمه کرد :دیوانه است.ولش کن بیچاره را.سر به سرش نگذار .بعد با نگاهی رو به آسمان از خدا شفای مرا خاست و دوباره کیفش را روی دوشش جابجا کرد.با اضطراب کلید ماشین را از کیفش در آورد و در های ماشین را با فشردن دکمه ای باز کرد.پسر همچنان می خندید و سعی داشت جوری مرا راضی کند.جوری با من ور برود که یک وقت متوجه ترسش نشوند.دستش را می کشیدم.گفتم من بهتر از بقیه از تو مواظبت می کنم.من احساسات پر شوری دارم.خندید.مادر او را با شدتی تمام به سمت عاقلان کشید.مادر می ترسید.نگاهی دلسوزانه به من انداخت و گاز داد.دور شد.

دنیای عاقلان می شود دنیای مادر، زن ،دختر توی آرایشگاه نشسته ی در حال وراجی.دنیای عاقلان می شود دنیای پسر ،پدر ،شوهر، دوست پسر پولدار ِ با هوش ِ زرنگ توی پاچه ی مردم کن ِ به اوضاع مسلط. بعد فکرش را بکنید من می شوم دیوانه.برایم دلسوزی می کنند با نگاهی پیروزمندانه. ج اکش های عزیز با انگشت نشانم می دهند و به سر و وضعم می خندند .خوشحال از اینکه فعلن معیار سالم بودن مغز های معیوب خودشان است.اما کمی ترس هم وجود دارد.ترسی ناشناخته از روزی که معیار ها دیگر گونه شوند.و شاعر های کص خل توی دیوانه خانه ها در خیابان روان شوند و نگاه های دلسوزانه اینبار نصیب آن مادر و پسر شود. تا آنروز من ادای ک ص خل ها را در میاورم.در اعتراض به معیار های سالم بودن در خیابان ها می چرخم و همه را می ترسانم .تا روزی که شاعر ها را آزاد کنند.تا روزی که شاعر ها در خیابان روان شوند. تا روزی که شاعر ها تخیلاتشان را با صدای بلند در خیابان جار بزنند و و جای این همه سیاه و سپید ،آدم ها رنگ رنگ هزار رنگ شوند.

2011-01-18T02:48:00.006+03:30

می بینی

دوباره رسیدم به جهنم

جائی که برای زنده موندن باید یه خودکشی دیگه بکنم

دوباره رسیدم به جائی که باید بپرم

دوباره رسیدم به جائی که باید همه چیز رو بزارم

خیابون خاب شم

تروریست شم

یه آدم ِ معروف به وقاحت شم

معروف به شرارت شم

با دستای خالی

خار تو چشاشون شم

یا باید قهرمان شم

خار تو ک وناشون شم

فصل قهرمانی با دراگ هم سر اومد

حالا میخام بزنم به بیابون

قوطی بزارم اون سر

هی بهش تیر بزنم

هی تیر خلاص رو بزنم

هی ماشه رو بچکونم

فکر می کنی تو اون محل به چی معروف می شم؟

چی شد؟

من چرا نتونستم بقیه ی این لامصبو وقف تو کنم

فکر میکنی چی شد؟

چی شد که دوباره ریدم؟

چی می شه که من نمی تونم مثل یه مرد با شیکم ِ گنده

بیفتم رو کاناپه

عرق بخورم

تو تنهائی غلت بخورم

و سال های سال به همین منوال

چی منو وا میداره فکر کنم گه ِ خاص تری از اون هستم

هی می رم خودمو گم و گور می کنم

قشنگ معلوم که لجم درومده

برم یه جا ادعای قهرمانی کنم

و گر نه

چرا نمیخام زیر پاهای تو له شم؟

چرا واقعن

2010-11-11T14:55:00.000+03:30

مدت ها نوشتم و نوشتم و نوشتم

شاید روزی از این نوشته های چسکی چیزی در بیاد

نویسنده ای چیزی بشم

نشدم

پول دراوردن بلد نبودم

حرف زدن بلد نبودم

تو مدرک گرفتن و تحصیلاتم که یه بی عرضه ی کامل بودم

تو هیچ کاری تخصص نداشتم

یه بی عرضه ی بی نقص

گه گاه این اضطراب ِ هیچی بودنه میفته به جونم

میخام از دست ِ همه فرار کنم

برم قاطیه پائین ترین سطوح جامعه

اونائیه که مثل خودمن

توشون گم شم

یه تیکه تل بندازم بالا

شب لنگامو بدم هوا

یه سکس معمولی

یه خاب عمیق

فکر نکنم که با این بی عرضه گی ها "آینده"ام چی می شه

یه موتور داشتم

پیکی چیزی می شدم.

پیشرفتا مال شما

موفقیتا مال شما

احتراما مال شما

با اون دنیای ت-خمیه قراردادیتون

من فقط از دست این اضطرابه خلاص شم.

2010-10-27T23:38:00.004+03:30

کافکای من کافکا
سوسک باش
شغل شریف کارمندی ات را دو دستی بچسب
که خوب میدانی مهم روزمرگی کردن است
و برای روزمرگی باید پول داشت
بیکار که شوی
کارمندی که نکنی
از صبح تا شب مخت را می گ ا ئی که خفن ترین کار ِ ممکن را بکنی
آخر ِ شب هیچ گهی نخورده ای
روزمرگی هم نکرده ای
پول هم نداری
دهن خودت را هم سرویس کرده ای

کارمند که هستی
فکر می کنی اگر نبودی
خفن ترین کارهای جهان را می کردی

پس آرام باش
به خودت نپیچ
کارمند و غیر کارمند به کار خفن کردن فکر نکن
شاید خرفت زاده شده ای
گور بابای خلاقیت هم کرده
روزمرگی کن
باشد که بعد از مرگت کافکا شدی.

2010-10-27T23:34:00.005+03:30

نقض غرض است

زندگی ِ زنبور عسل

زندگی ِ عاشقی جوان

نقض ِ غرض است

حس ِ لامسه

شنوائی

بینائی

چشائی

شهوانی

نقض ِ غرض است جانم

نیشی که برای دفاع مشروع در بدنش کار گذاشته اند منجر به فوتش می شود

زنبور عسل نقض غرض است

تنها

اف بی آی

می داند

پلیس هائی که از جنس ِ انسان نیستند

نمی کِشند

نمی کنند

قانون نمی شکنند

خوبند

نیکوکار ترین مردمانند

همه چیزشان به موقع است

قهرمان ِ من پلیس اف بی آی امریکاست

که این نقض غرض را خوب توی گوش ِ ملت می چپاند

که اگر زیاد بکشم او دی می کنم

اگر زیاد بکنم او دی می کنم

اگر زیاد بخورم

بالا می آورم

اگر زیاد دوست داشته باشم

اگر زیاد دوست داشته شوم

گند می زنم

به جامعه ی جهانی گند می زنم

همه جا را به گه می کشم

دیوانه خانه راه می اندازم

می شوم نیو اورلئان

می شوم زنبور عسل

می شوم انسان بد بخت ِ بی چاره ی مفلوک

کسی باید جلوی مرا بگیرد

که فرمودند

خیر الامور اوسطها

انسان متوسط ِ کسل کننده ی مزخرفی می شوم

که بار ِ نقض ِ غرضش را

به احمقانه ترین شکل ِ ممکن

به مقصد می رساند

تا ریده نشود به زندگی اش

تا نریند به زندگی ِ کسی

زنده ماندنم را دو دستی می چسبم

و من الله توفیق.

هیچ ایده ای برای بهتر شدن ِ دنیا ندارم

سرتان توی کار خودتان باشد

زندگی تان را بکنید

بعدش هم بمیرید دیگر

2010-09-12T03:35:00.004+04:30

پول کافی که توی بانک باشد

کسی هم هست که بگوید دوستت دارد

بگوید دوستش داری

دوستان رنگارنگی هم که باشند برای از بین بردن کسالت های روز مرگی

دور هم نشینی ، فیلم بینی، تائید افکار نابِ همدیگر،ارضای حس ِ دیده شدگی

خیالت راحت است

بعد از ظهری لم داده ای روی صندلی ِ راحتی

و در حالی که با موس گوگل ریدرت را اسکرول می کنی

و آلبوم 2010 فلان گروه را دانلود کرده و گوش می دهی

یک آیتم عاشقانه

یک آیتم آزادی خاهانه

یک آیتم حقوق بشر دوستانه

یک آیتم خیلی شیک و با کلاس را

شیر می کنی

خیالت از بابت همه چیز راحت است

به خصوص وقتی از پنجره ی دستشوئی

در موقع ریدن ِ به آن نرمش ِ بی سابقه

صدای بچه ها را می شنوی که برای هواپیمائی در آسمان سوت و هورا می کشند.

اما

یک لحظه به خودت نمی لرزی

که اگر این هواپیماها اتفاقن بمب بر سر ِ این بچه ها می ریختند

...

آرامش؟

یک لحظه دلت نمی خاهد همه چیز را بگذاری و بروی گم شوی
بدبخت شوی؟

آدم نیستی؟

به نظرت زندگی ِ خیلی موفقی داشته ای؟

یک لحظه هم به جور دیگری زندگی کردن فکر نمی کنی؟

به این که چه چیز ها، چه کار ها، چه جاها، چه کس ها،چه حس ها

و تو به این آرامش حماقت بار بسنده کرده ای

2010-08-03T12:33:00.004+04:30

بعد از سال ها جر خوردگی

فکر کنم دیگر فهمیده باشم که با تو باید کنار آمد

با تو نمی شود جنگید

با تو نمی شود منطقی صحبت کرد

نمی شود خاهر و مادرت را به فحش کشید

پدر و مادر نداری

خاهر نداری

فقط آمده ای راست جلوی من ایستاده ای

مدام قد و بالای گهت را به رخم می کشی

و تناقض های نابت را در ماتحتم فرو می کنی

ای طبیعت

ای مادر ِ جن..ده ی ما

دیگر نمی پرسم چرا رویاهایم را با جان کندنی لذت بخش به واقعیت بدل می کنی و با رویای واقعی شده افسرده ام می کنی/ گیجم می کنی /وحشی ام میکنی/ ارضایم نمی کنی

دیگر نمی پرسم چرا کسی را /چیزی را /جائی را /زمانی را که آرزویش را داشته ای بعد از مدتی دیگر نمی شود دوست داشت

نمی پرسم چرا دیگر نمی شود از کسی که دوستش داری لذت ببری

از جائی که به آن رسیده ای لذت ببری

از دراگت لذت ببری

از ج-ل-ق زدن هم حتی لذت نبری

همه چیز تکرار می شود

اعتیاد می شود

تمام می شود

هرزگی ِ ما از تو

هر جائی بودنمان از تو

مدام از این آغوش به آن آغوش خزیدنمان از تو

ای مام ِ جن..ده ی ما

ای مام ِ یتیم ِ ما

ای مام ِ سخت و سهمگین و پر صلابت ِ سنده ی ما

تخم ارض-ا نشدگی های مکررت را به کرات پروراندیم

هرزگی ِ تو میراث ِ فرزندان مفلوکت شد

می دانم که با تو نباید جنگید

تو را باید دربست پذیرفت

و روز مره زندگیت کرد

می دانم که تو

از همه ی ما ک ص خل تری

آنقدر که گاهی دهان باز می کنی و خودت را فرو می بلعی

و آن روز روزی ست که

مادر از فرزندش

عاشق از معشوقش

ثروتمند از ثروتش

قدرتمند از قدرتش

حکیم از علمش

گریزان می شود

یعنی همه چیز کشک

یعنی همه ی ما آلت تو

یعنی همه از آن ِ تو

2010-07-20T04:03:00.002+04:30

حالا وقت نوشتن نیست.حالا وقت ِ شورش ِ این احساسات ِ رقت انگیز ِ سرکوب شده نیست.حالا هیچ هم وقت ِ نوشتن نیست.حالا وقت ِ چرت زدن است.حالا وقت ِ شمردن ِ دنده های ماهی در خاب است.حالا وقت ِ خاب ِ مرگ دیدن است.حالا وقت ِ کم آوردن نیست.حالا مرگ فاصله ی بین چشم های ماست.مرگ چشم های مات ِ ماست.از چشم های مات ِ ماست که دنیا بر سر ِ ماست.سر ِ ما بر سرو ماست.سروِ ما بالای سر ماست.چشم های مات ِ ما آئینه ی تمام نمای ماست.مرگ در ِ خانه ی ما.مرگ بر روز های تکراری .مرگ بر زوزه های خماری.مرگ بر رفاقت های ادراری.مرگ بر جم حوری اسلامی.مرگ بر من که حالا هیچ چیز یادم نیست.حتی مرگم را یادم نیست.مرگ بر این چهار دیوار به گه آغشته که حالا در این سگدانی ِ خم ینی شده مامن ِ ما.خرابات ِ ما.میخانه ی پنهانی ِ ما.مرگ بر من که حالا هیچ چیز یادم نیست.که ما سه نفر خودمان را کشتیم؟.یادم نیست.حالا همه چیز اضافی ست.من بغض کنان فریاد زدم که نه ! من چیزی برای از دست دادن ندارم رفقا.اما من ترسیدم.من از تصور گردش ِ مولکول های خالی ِ آمپول هوا در خونمان به خودم لرزیدم.تا رسیدنش به قلبمان به خودم شاشیدم.از تصور لاشه های بوی گند گرفته مان چهار روز در این چهار دیوار به گه آغشته.از تصور ندیدن ِ تو لرزیدم.از تصور با هم نبودنمان ترسیدم.از تصور ِ جان کندنمان کنار ِ هم.از تصور ِ فیلم ندیدن هامان.کتاب نخاندن هامان.شیره نکشیدن هامان.عرق نخوردن هامان.سفر نرفتن هامان.افسردگی ِ بعد از ظهر نگرفتن هامان.بحث نکردن هامان.رقص نکردن هامان.دیوانه نشدن هامان.تحمل روزهای تکراری نکردن هامان....می دانم.حالم را به هم می زنم.احمقانه ام.همه ی این ها روی هم همان پوچ است.همانی که ما می خاستیم به خاطرش خودمان را بکشیم.همان روز های کسالت بار ِ جنون آمیز.این ها همان دلیل ِ خودکشی مان است.اما من احساساتی شدم.من از تصور نبودن همین روز های پوچ ِ ملال آور مان لرزیدم.ما بد بختیم.هیچ گریزی نداریم.ما سه نفر به بن بست رسیدیم.دستت را گرفتم.من باختم.من مردم.ما زنده ماندیم.از آن لحظه به بعد همه چیز اضافی ست.زندگی ِ ادامه پیدا کرده ی مان اضافی ست.من دیگر زر نمی زنم.زندگی می کنم.روز های کش دار ِ گرم تابستان را در این فاهشه خانه ی کار ِ اجباری زندگی می کنم.از بیخ و بن ریده ام از بس که همه چیز در تناقض است.

2010-07-13T01:38:00.001+04:30

_امریکا کشور بسیار بسیار قانون مداری ست.این کشور حتی از یک تجاوز کوچک در سال های بسیار دور( که حتی تجاوز شونده هم رضایت داده و از شکایت خود صرف نظر کرده است) نمی گذرد.حتی اگر متجاوز کارگردان معروف ِ فرش های قرمزش باشد هم فرقی نمی کند.قانون در برابر همه یکسان رفتار می کند.امریکا باید قانون مداری و بشر دوستی اش را به رخ ِ جهانیان بکشد.در همه جای جهان.به دنبال مجرمان.راه ِ فراری در کار نیست.
سربازان امریکائی در عراق به کودکان و زنان و مردان تجاوز می کنند.در همه جای جهان تجاوز می کنند.امریکا به همه چیز ِ همه ی جهان تجاوز می کند.
مهم نیست.آن ها را کسی نمی شناسد.ولی پولانسکی...آبروی امریکاست.همچین ادعای سفت و سخت بودن می کنند که آدم توهم برش می دارد که نکند واقعن خبری باشد.

وقاحت این کشور حد و مرز نمی شناسد.قانون مداران ِ خشک مغز و تکنوکرات های مدافع ِ حقوق بشر این کشور آدم را به تهوع می اندازند.رفتار ِ به ظاهر جنتلمنانه ی هر دیوسی حالم را بد می کند.هر کثافتی که هستید را رو کنید.با کمال میل پذیرایتان.ولی قیافه ی این آدم های همه چیز دان ِ با شعور را به خودتان نگیرید وقتی در باطن "امریکائی" بیش نیستید.نیاز به زر زدن نیست.یک نگاه به زندگی تان تمام ِ آن چه هستید را عیان می کند.باز هم تکرار می شود:فرهنگ چیز ِ فاخری برتر از زندگی ِ روز مره نیست.

_تمام ِ ان بودگی خودشان را در غالب ِ روشنفکری به خورد ِ ملت می دهند. برای دیدن ِ یک لبخند ِ ساده از دهانشان باید ساعت ها چ ول و د و ل شان را بمالید.همه به نوعی ایراد دارند پس با هیچ کس حرف نمی زنند.قیافه ی شان مدام کج و کوله می شود.قسم می خورم دختر دائی داف ِ هزار قلم آرایش کرده ی بی سواد ِ من انسان مدار تر از تک تک شما فرهیخته گان ِ رنگ پریده است.حد اقل منشور حقوق بشر دستش نمی گیرد.شعورش می رسد در جمع راحت با همه بگوید بخندد.نریند به اوقات دیگران.حالا گیرم که بعدش هم همان طور که همه ،خاله زنکی اش را هم می کند.

_دیگر شور ِ این جهان در آمده.تناقض تا این حد که یکروز برد ِ آلمان مقابل ِ آرژانتین نماد پیروزی ِ عقلانیت ِ بورژوازی بر پوپولیسم ِ دهن گشاد می شود.فردایش همین تاکتیک مداران ِ پر ادعا از پیشگوئی ِ هشت پا روحیه شان را می بازند.خودشان هم موافقند که عقل مداری خشک مذهب شان حوصله ی آدم را سر می برد.کمی هم خرافات برای جذاب تر کردن ِ جهان نیاز است.

کلن امیدوارم امریکا هر چه زودتر نابود شود.تمامی ِ ان های جهان به خودشان بیایند. و سعی کنند انسان مداری را از یک جمع ِ کوچک ِ 4 نفره بیاغازند.ک س خل های جهان بیشترو بیشتر گردند.جهان جای قابل تحمل تری گردد که آدم رغبت کند پایش را از خانه بیرون بگذارد،کسی را ببیند. و اگر همه چیز همین طور رو به زوال رود قول می دهم که یک روز در گوشه ی خانه او دی کرده ، ناکام از دنیا می روم.

2010-06-13T02:19:00.000+04:30

ما را در خیابان های شهرمان مثل ِ سگ می زنند
حق نداریم در خیابان راه برویم
حق نداریم در خیابان بایستیم
حق نداریم در خیابان رانندگی کنیم
خیابان نداریم
خانه هم نداریم
چون پول نداریم
ما را از خانه ها مثل ِ سگ بیرون می اندازند
ما را به کشور های دیگر راه نمی دهند
چون پاسپورت و پول نداریم
ما گه ِ زیادی می خُریم که هستیم.

آقا جان
یا صاحب الامر
یا امام زمان
بگذار چند دقیقه ای توی راه پله ی خانه ی درندشتتان
با تو راز و نیاز کنیم
عرق بخوریم
بشاشیم
شیره بخوریم
بالا بیاوریم
برای چند دقیقه کرکی هروئینی چیزی
سخت است
آقا جان.
بنده ی تو بودن سخت است.
در کشور ِموروثی ات سگت بودن سخت است.
ما را ببخش که با گستاخی ِ تمام در ما یملکت زاده شدیم.
کتکش را می خوریم.
ما کمینه سگان هنوز هم چشم به رحمت ِ گاه و بی گاه تو داریم
زنده ایم
کتکش را می خوریم
برایت پارس می کنیم
سرمان را پائین می اندازیم
کتکش را می خوریم
مولا جان
ای صاحب و سرور ِ ما
ای چوپان ِ گله های میلیونی
ای نایب ِ قایم
یا فصل الختام
بیا و خدائی کن
دیگر ما را کتک نزن
زنده بودن را بر ما ببخشای
طرح توزیع سیانور رایگان را
جایگزین هدف مند کردن ِ یار ا نه ها کن
از شرمان راحت می شوی
هزینه اش هم کمتر است
باشد که هلاکتمان در راحت
جبران ِ گستاخی ِ گناه ِ آغازین ِمان باشد
باشد که شاید این گونه
رستگار گردیم.

2010-06-09T20:13:00.002+04:30

2.
گقتم می دانی.خیلی حال می دهد یکی تا سر حد ِ مرگ دوستت داشته باشد.شب و روزش تو باشی.وقتی نیستی اعصاب نداشته باشد.نتواند راحت بخابد.مدام التماس کند که پیشش بمانی.از تو یک اسطوره بسازد.مثال نزدنی.زیبا ترین.بهترین.لذت بخش ترین.با شعور ترین.همه ی ترین ها را جلویت ردیف کند.و تو هم قیافه ی این آدم های کول را به خودت بگیری و زیر زیرکی قند توی دلت آب شود.بعد کم کم باورت بشود که ترین ِ همه چیز هستی.اند ِ همه چیزی.سرت را بالا بگیری.اعتماد به نفست در حد ِ مرگ.این که تو چنین آدمی هستی یا نه مهم نیست.مهم این است که کسی باور دارد که تو چنین آدمی هستی.حالا این وسط اگر دست بالا را بگیری برای همیشه خدا باقی می مانی.اگر حد را نگه داری پادشاهی ات حفظ می شود.اما اگر وا بدهی و جواب دوست داشتنش را مهربانانه بدهی کم کم عادی می شوی.اگر به طرف بفهمانی که تو هم یک گهی هستی مثل ِ خودش کم کم می تواند بدون ِ تو نفس بکشد.می تواند بقیه ی آدم ها را هم ببیند.به مرور زمان هم اگر پرت نشوی در تاریخ ، اگر شانس بیاوری که در نظرش گه ترین موجود دنیا نشوی حد اکثر می شوی یکی مثل ِ بقیه.حالا این وسط چه بر سر ِ تو می آید.خداوندگاری که از عرش به فرش نازل شد.دهنت سرویس است.گفتم می دانی.بیست و شش به بالا سن ِ خطرناکی می شود.سن ِ اضطراب ها و ترس ها.سن نفس های به شماره افتاده و دست های لرزان و چشم های تار و تپش قلب های بی اراده.سنی که همه ی دوستانت به سمتی می روند.هر کس راه ِ خودش را پیدا می کند.کث خل های سابقی که شما بودید هر کدام به گوشه ای پرت می شوید.اینکه حالا یکی از آن ها مدام جلوی تو با خودش بلند بلند حرف می زند و با کسی توی سرش دیالوگ دارد و هر روز می رود که مادرش را بکشد و یک روز مادر بزرگش را و یکروز خانه را آتش می زند...این که حالا او بعد 30 سال هر گهی خوردن راهی ِ گوشه ی تیمارستان می شود ترسناک نیست؟می توانی فارق از فکرش شب سرت را زمین بگذاری و به خابی شیرین فرو روی؟یا آن یکی که نتوانست تحمل کند دیوانگی را و پرواز کرد از بالای ساختمان 20 طبقه.آرام می مانی که یک نفر از شما کث خل ها حالا نیست؟یا آن یکی که هست چه؟ رفت و پی اچ دی گرفت و حالا حتی از به یاد آوردن ِ کث خلی هایش شرم دارد واز تو می خاهد که حرفی از آن روز ها جلوی دوست دختر ِ آلمانی اش نزنی...آن یکی که خط ِ معمول را گرفت و کارمند شد و زنی و بچه ای و فوقش عرقی پنج شنبه شب ها با همکاران..یا آن یکی که همچنان می چوقد و می کشد و حتی یک دوست دختر هم نداشته تمام ِ این سال ها.سی سالش شده و می خاهد که کاش دستش به جای سفتی بند بود.چه بلائی سرش می آید؟چه بلائی سرمان می آید؟من پایم را روی پایم انداخته ام و از دل ِ عشاق دل خسته زهر ِ زندگی می مکم.که خوشحالم کسی هست که من را به یاد کثافت های جهان نمی اندازد.که دست هایم به جای لرزیدن و رعشه های نیمه شب دور کمرش حلقه می شود.که همه چیز را فراموش می کنم.این مائیم.مائی که ادعا می کردیم ک. و .ن زندگی را پاره می کنیم ؟می خاستیم در زندگی مان هیچ راه ِ از قبل رفته ای نباشد؟راه ِ دیگری هم نیست.برای هیچ کداممان نمی شود کاری کرد.این بلائی ست که پی در پی بر سرِ همه ی ما می آید.زندگی ست.گریزی ندارد.ترس و اضطراب را باید یک جوری خفه کرد.اما من از مرور این ها از مرور دوباره و دوباره ی خودم حالم به هم می خورد.می روم یک گوشه برای خودم می نشینم.نمی خاهم در حلقه های تکراری بیفتم.داستان های عاشقانه ی تکراری.دوستی های دروغکی.ریاکارانه.متظاهرانه.بی مرامی های پی در پی. نشستی یک گوشه برای خودت می گوئی من کاری با کسی ندارم.حرفی هم ندارم.فقط هستم..یکی می آید کنارت می گوید من هم حرفی ندارم.کاری ندارم.همین جا کنارت می نشینم.بعد از یک مدت همین شباهت ِ کاری به کار جهان و دیگران نداشتن می شود نقطه ی مشترکتان.احساس نزدیکی می کنید.بعد کار داشتن هایتان به هم شروع می شود.یک داستان عاشقانه ی ناخاسته به راه می افتد.در حالی که تو با او کاری نداشتی و او هم با تو کاری نداشته کارتان به کار ِ هم می افتد.داستان هی تکرار می شود .حالا فکر می کنی این دو نفر تا کی با هم دوام می آورند.آیا اتفاقی که برای بقیه می افتد برای این دو نفر نمی افتد؟این دو نفر عاقبت به خیر می شوند؟زندگی شان فیلم هالیوودی نمی شود و مثلن جایزه ی کن می برد؟.نه خیر.عاقبت یکی می زند دهن ِ آن یکی را خیلی خیلی بد می گ.اید.چرا؟چون همه ی ما انسانیم و زندگیمان نقض ِ غرض است.بعد هی تکرار و تکرار و تکرار این روابط ِ از پیش معلوم.هیچ راهی نیست که ختم ِ به گه نشود.من چه کار کنم؟بروم گوشه خانه ام بست بنشینم و هیچ کس را راه ندهم؟خودم را حلق آویز کنم؟فکر می کنی چه طور می شود از این دایره بیرون آمد وقتی قسمت اعظم زندگی را همین آدم ها تشکیل می دهند؟البته می شود همه چیز هم به تخمت بر گزار شود.بروی بیائی و آنقدر سرت را با چیز های مختلف گرم کنی که چیزی برایت جدی نشود.مشغولت نکند و در عین حال هم باشد.سرم را بالا آوردم.دیدم مادر ج .نده نشه کرده دارد چرت می زند.خاستم بگویم هوی! دی وث .من تمام این مدت برای کی حرف می زدم؟.بی خیال شدم.من آیس زده بودم این ک .س شعر ها به چه درد ِ یک نشه می خورد خوب؟

پ.ن. God Bless Our Dead Marines از A Silver Mt. Zion

2010-05-22T12:40:00.002+04:30

گفتم: این خیلی غیر قابل فهم است. صبح از خواب بیدار شوی همه چیز را مرتب کنی هر چیزی جای درست خودش را پیدا کند و بعد هر شب سر ساعت ِ مشخصی یک جایت درد بگیرد آنقدر که نفست تنگ شود به زمین و زمان فحش بدهی و بعد از خودت قول بگیری که از فردا چیزی را مرتب نخواهی کرد و کث خار همه چیز و همه کس.اما باز فردا بلند می شوی و می بینی که همه چیز باید سر ِ جای خودش برود که اگر نرود تو یک لحظه هم روی پایت بند نیستی.افسرده می شوی.دیوانه می شوی .ارتباط نظم روز ها و درد شب ها هم چنان مبهم باقی می ماند.تا کی ؟گفتم حالا دیر وقت است و شما هم می دانی که من سر ِ ساعت مشخصی باید خانه ام کارت بزنم.گویا همه متوفق القولند که همه چیز مرتب باشد و من هر شب سر ِ ساعت یک جایم درد بگیرد.گفتم درست شده ام مثل این مذهبی های وسواسی.مدام خودم را می شورم،همه چیز را روی میز می ریزم،آشغال ها را جدا می کنم، دسته بندی می کنم، هر جائی که گمان می برم اشتباه کرده ام هزاران بار استغفار می کنم، به هر کسی که می توانم زنگ می زنم و طلب بخشایش می کنم، از همه دور می شوم که مبادا دوباره آلوده ی چیزی نا خواسته گردم.خودم را هزاران بار از روز تا شب که برسد تطهیر می کنم اما شب که می شود دوباره همه چیز سر ِ جای خودش است. انگار که فکر ندارم.انگار هیچ وجدانی ندارم.که بشود عوضش کرد یا آرامش کرد.فکر می کنم یک جائی یک چیزی هست که من توان دیدنش را ندارم و وقتی تردید شروع می شود همه چیز دوباره به حال سابق بر می گردد .فکر می کنم چیزی گم شده است.یک قانون اخلاقی را زیر پا گذاشته ام.یا در اینکه معتقد به هیچ قانون اخلاقی نیستم حسابی گند کاشته ام.این که یک نفر هر کاری دلش می خواهد بکند چون دلش می خواهد بکند و تو هیچ حرفی نمی توانی بزنی تازه اگر هم بخواهی به چیزی ایراد بگیری باید یک مبنائی، یک سری اصول ِ محکمی وجود داشته باشد که تو از روی آنها بتوانی کسی را متهم کنی یا خودت را.گفتم :زیاد حرف زدم.می دانم شما هم حوصله ندارید.از این چرت پرت ها فقط خودم سر در می آورم.اما درمانده شده ام.تا به حال تجربه اش را داشته ای؟این دردی نیست که انسان از عهده اش بر بیاید.خیلی ها در این مواقع چیزی دارند که آویزانش شودند. همه چیز را گردن خدایشان می اندازند.دیگران را متهم می کنند.جامعه را متهم می کنند.اما امثال من می روند در زیر زمین ِ نمور و تاریک خانه ی شان که هیولای درونشان را سر به نیست کنند.خودشان را خفه کنند.اما می دانید چه می شود؟هیولا هی بزرگتر و بزرگتر می شود.بیرون که می آئی دیگر از خودت اثری نیست.بعد رو می کنم به شما و می گویم:هی رفیق هیچ می دانستید که من و شما شبیه ِ هیولا شده ایم.و شما با بی خیالی می گوئی:دیز تینگز هپن.بله.این چیز ها اتفاق می افتد.به آسانی ِ همین بادی که می وزد.و این یعنی اگر من سال ها در آن زیر زمین نمور و تاریک خودم را خفه کنم هیچ چیز تغییری نمی کند .حتی اگر من یک راهبه شده باشم بقیه ای هستند که انجامش دهند.بله.دیز تینگز هپن.آیا تو نباید این قدر مادر ق حبه باشی؟نه.چه کسی گفته است.آیا من نباید این قدر هیولا باشم .نه.دیز تینگز هپن.دیر وقت است.حالا نه من وقت گفتنش را دارم و نه تو حوصله ی شنیدن.و گرنه برایت می گفتم که آن ظهر جمعه ای که پسر همسایه ی پائین از داخل حمامم درامد به چه فکر می کردم.یک شکایت ِ ساده و معمولی هم ازشان نکردم.چرا؟چون بقیه خیلی بد تراز آنش را سرم آورده بودند و من فقط نگاهشان کرده بودم.حتی سرم را هم به نشانه ی تاسف تکان ندادم.که آن بقیه کلی ادعای انسان دوستی و اخلاق مداری شان هوش از سرم ربوده بود.که حتی برای ظنی که گاه به بی اخلاقی شان داشتم خودم را سرزنش می کردم.اما این چیز ها اتفاق افتاد.و وقتی من با قیافه ی حق به جانبی گفتم چرا؟گفتند ما هیچ کار ِ غیر ِ اخلاقی انجام نداده ایم.اخلاق شخصی ست و اخلاق ِ ما همین است.و این یعنی ما هیولاهائی هستیم که ممکن است هر لحظه به شکلی در بیائیم.کار پسر همسایه که این جا اصلاً قابل قیاس نیست.که شاید از منظر خودش بسیار هم اخلاقی بوده باشد.همه چیز از قبل توجیه شده است و یا من آنقدر احمقم. که اگر اخلاق ها شخصی ست چرا اعمال اینقدر شبیه هم است.چه فرقی می کند در آن ذهن روشن ِ تو چه می گذرد وقتی مو به مو همان ها را تکرار می کنی.تنها فرقش این است که همه ی کار های تو از قبل توجیه شده است و هیچ کس حق اعتراض ندارد.و نتیجه اش برای من این که کثافت در خون تک تک ما جاری ست.گفتم اگر مساله فقط اخلاق شخصی باشد چرا شماها کروات قرمز نمی زنید که نکند شبیه بقیه بشوید ولی حالا که سر و تهتان شبیه بقیه در آمد می گوئید هیچ دو تا چیزی شبیه هم نیستند و هیچ تجربه ی مشترکی وجود ندارد. البته تقصیرشما هم نیست که هر چه بیشتر برای متفاوت بودن زور می زدید بیشتر شبیه بقیه می شدید.گفتم:حالا فکر نکنی من دارم درد و دل می کنم. قضیه برای من از این خاله زنک بازی ها فرا تر است.اصل اول این است که هر آدمی هر کاری دلش بخواهد می تواند بکند.اینکه شب و روز مدام فکر می کنم و فکر می کنم برای این است که بفهمم بر ما چه می گذرد.و گرنه خودت می دانی من حتی یکی از این انسان هائی که دختر ها بهشان می گویند دوست صمیمی و آدم می تواند تمام ِ جیک و پیک وجودش را جلویش بریزد دور و برم ندارم .علاقه ای هم به داشتنش ندارم.که توانائی داشتنش را هم ندارم..اما قضیه همین جا هم قابل تامل است.من در خانه که می نشینم تنهائی را انتخاب کرده ام.اما وقتی بیرون می روم و باز هم تنهایم آن وقت است که بخواهم و نخواهم تنهایم و دیگر تنهائی یک انتخاب نیست.این بلائی ست که بر سر ِ ما می آید.گفتم :ولی حالا می بینی.بد جور داغ کرده ام.چند ساعت است دارم دور این خانه می چرخم؟نگاه کن که چه عرقی هم می ریزم.تمام لباس هایم خیس است.باور نمی کنم این قضایا تا این حد برایم جدی شده باشد.چه اضطرابی گرفته ام.و تو هیچ عین خیالت نیست.قیافه این آدم های بی اعتنا را گرفته ای و داری مرا خفه می کنی.می خواهی بگوئی که حرف هایم ذره ای هم ارزش ندارد.می خواهی بگوئی که من احمقم که به چنین چیز هائی فکر می کنم.خوب اگر این ها ارزش ندارد پس تریاک و حش و اچ است که ارزش دارد.یا یک شب تا صبح خوش گذراندن است که ارزش دارد.گفتم :من دست ِ خودم نیست.می دانم که اذیت می شوم ولی وسواس عجیبی دارم برای این که فکر کنم و آزار ببینم.انگار وقتی دلم برای خودم می سوزد و استیصال خودم را، این چرخ زدن ها و عرق ریختن ها را می بینم آرام می شوم.درست همان کاری ست که تریاک می کند و من خودم با خودم می کنم.گفتم:از این که آن ها مثل هیئات داوران بنشینند مقابل ِ چشمانم و مرا نقد کنند بیزار شده ام. حالا از این که برای همه نا مرئی شده ام خوشحالم.و از این که حالا فقط خودم هستم که خودم را با همین سر و شکل پذیرفته ام احساس آرامش می کنم.گفتم:این بلائی ست که بر سر ما می آید.هر روز تنها و تنها تر می شویم ،صداهایمان نامفهموم تر و زبان هایمان الکن تر می شود و از این بابت خوشحال هم هستیم.و مسبب همه ی این ها ترسی ست که از یکدیگر داریم.چرا که می بینیم هیولا شده ایم و می ترسیم دیگری این را به رویمان بیاورد.با چشمانی خیره به هم چشم می دوزیم.از چیزی که هستیم چیزی که می شویم تعجب می کنیم و باز هم سر در نمی آوریم که چه بر سرمان می آید.می ترسیم.دور می شویم.گوشه گیر می شویم.هی آدم ها را عوض می کنیم که گذشته مان فراموش شود.خودمان را نبینیم.بشود که سرمان را راست بالا بگیریم و به گهی که هستیم ببالیم.به خودم گفتم خوب حالا آرام تر.با این همه اضطراب آبروی خودت را بردی که.من چرا بی جهت صدایم بلند می شود و دست هایم می لرزد.با این وضع که حرف هایم مسلمن ....آشغال است.پرت و پلا می گویم.خودم را مضحکه کرده ام.گفتم می بینی. توانائی کنترلش را ندارم.بیار آن بساطت را.اصلن خانه هم نمی روم.

2010-04-29T00:37:00.001+04:30

لیاقت ما خابیدن کف ِ کثافت ترین کاشی های دستشوئی پارک بود
لیاقت ِ ما تف به رویمان انداختن بود
لیاقت ما فحش های دلچسب صاحب خانه ی با مرام بود
ما احمق ترین و عیاش ترین و بیهوده ترین مردمان دنیا
دزد بودیم
پولهایتان را می خوردیم و پشت ِ سرتان به ساده دلی تان کصمخی می گفتیم
ما احساسات بشر دوستانه و عاشقانه تان را تمسخر می کردیم
ما بد بودیم
بی ادب بودیم
ما اچی ها و حشی ها و کرکی ها و شیره ای های بی سواد
هیچ کار ِ دیگری بلد نبودیم
و خوشحال بودیم که شما تا سال های سال می توانید پشت ِ سرمان زر بزنید
مادر قهبه حسابمان کنید
تعجب کنید
تا سال های سال
لیاقتمان بود که در تحقیقات انسان دوستانه گونه ی انسانی به شمار نیائیم
لیاقتمان بود
لیاقتمان بود
ما که رفاقت حالیمان نبود
به خودمان هم رحم نمی کردیم
حیوانات درنده ی دیو صفت ِد یوسی بودیم

و شما
چه خوب و مهربان بودید

از ما نگذرید
ما را نبخشید
ما را ادم ک ی ری خطاب کنید در بحث هایتان
هرگز به ما رحم نکنید
کف ِ کثیف ترین کاشی های دستشوئی ِ خانه های مجللتان را برای برق انداختن به زبان های دراز ما وا گذارید
ما هم در عوض
مزاحمتان نمی شویم
خود مان متوجه همه چیز هستیم
فاصله ی دوست داشتنی را حفظ می کنیم.

2010-04-14T00:18:00.002+04:30

به یاد آر

روزی را که در لذتی حسادت بر انگیز

صدای ضبط را تا دسته بالا می بردی

با نوای شیش و هشت

دست در دست ِ هم نعره می کشیدید و غش می کردید و بالا می آوردید در بغل ِ هم

و دوستت آرام

در گوشه تاریک ِ اتاق

برای خودش بنگ می چوقید و لبخند تلخ

نشه می کرد

درخودش فرو می رفت

غش می کرد

به یاد آر

روز های سرطانی را

بعد از ظهر های خوش رنگ بهاری

فصل جفت گیری

همه جا سبز

همه دست در دست هم

پارک های شلوغ و پدر مادر های خوشبخت با توله های شاد

و تو لعنت می فرستادی بر هر چه بهار و رنگ ِ سبز و آدم خوشحال

تنها

برای خودت قدم می زدی

سیاه ترین ملودی ها در گوشت

به یاد آر

روز های جنون و تگرگ و درماندگی

شب های بی جا و مکانی

شب های بی رفیق

شب های در به دری

به یاد آر

شب هائی که تا صبح هزار بار برای خودکشی برنامه ریختی

روز هائی که گوشه های خلوت درکه سیخ بود و آتش

دود

دود بود و دوست

به یاد آر

روز های زار زدن در خیابان

در پیش ِ چشم ِ عابران ِ بی اعتنا

اشک های از روی استیصالت را به یاد آر.

کره ی زمین پیشرفت می کند

با آخرین مدل آی پاد مدت ها عده ی زیادی سرگرم می شوند

زلزله می آید

آی پاد ها ویران می شوند

در ختان هستند

کوه ها استوار می مانند

عده ای همچنان سرشان به تکنولوژی گرم است

عده ای به سیاست و پول

عده ای به هنر و عشق و فلسفه

عده ای به ک.و.ن و س.ین.ه و لب های بر آمده

به مذهب و ماورا.

همه هستند

هیچ کس چیزی نمی داند

و تو همچنان تصمیم ِ خودت را نگرفته ای.

2010-04-05T15:21:00.000+04:30

مشت مشت مشت هم که روی سرو صورت ِ تان بچکانم

سیل سیل کف و خونابه هم که از دهان های گشادتان جاری شود

نه من خلاص نمی شوم

نه دختر هائی که فقط عاشقند به این که داستان تعریف کنند و دوست ِ صمیمی شان احمقی می شود که ساعت ها با دهان باز به داستان ها و زر و شعر و ور های تکراری و لوس اش گوش می دهد و نیشش تا بنا گوش باز می شود و اشک و به به و چه چه اش هوا می رود که ای دوست

نه پسر هائی که هر چه می کنید باز بساط ِ نق ِشان به راه است

دوست صمیمی شان من نمی شوم که حوصله حرف زدن ندارم حوصله ی داستان های تکراری شنیدن ندارم

دهانتان با دندان هایتان یکجا روی هم انباشته شود باز هم سکوت حاکم نمی شود

در این جماعت ما درد چاره نمی شود

من هم که همیشه .

سگ.

خوک عصبانی.

پاچه تان را به دندان ِ نیش می گیرم

سگم که خوب صاک می زنم

لیس را می گیرم و بالا می روم تا دهان های همیشه باز

سرم را با دود شل می کنم

سرتان را با د.ولتان گرم می کنم

آبتان را روی دندان هایتان می آورم

نه

خفه نمی شوید

در سر هم بندی اراجیف استعداد ِ مبسوطی دارید.از شنیدن دروغ هایتان از حال می روید.

حال ِ من را بد می کنید

من را سگ می کنید

چاره ای نیست

شما هستید

من هم تصمیم گرفته ام که باشم.

اما بدانید

چون کاری به کارتان نداشتم

هی زدید دهنم را گاعیدید.

باز هم متشکرم.

2010-04-05T14:25:00.002+04:30

"آدم‌های بدی نیستند. خودشان با هم کنار می‌آیند اما من و امثال من باید ازشان فاصله بگیریم. خطرناکند برای ما. عین پسر زیبای مهربان برای کشیش تنها.
بهت نزدیک می‌شوند، طوری که انگار تو را کشف کرده‌اند. انگار تو افتاده بودی آنجا و منتظر این بودی که یکی از آنها بیاید و پیدایت کند و قدر بداند. بزرگت می‌شمارد، بهت حال الکی می‌دهد. اول تردید می‌کنی که ممکن است اشتباه گرفته باشد. اطرافت را می‌پایی اما کسی جز تو آنجا نیست. آنها آنقدر مطمئن جلو آمده است که خودت هم باورت می‌شود: «نه، ممکن نیست او اشتباه کند، من همان گمشده هستم!» موقع قدم زدن، ریدن و ناخن گرفتن نیم متر بالای سطح زمین هستی. می‌گذرد. به خود می‌گویی «می‌دانستم یک روز همه چی درست می‌شود». اما همین یقین کافی‌ست تا طرف برگردد بگوید اشتباه کرده است. البته اگر ذره‌ای شرافت در او باقی مانده باشد. اگرنه طوری از کنار قضیه می‌گذرد که انگار همچو حرف‌هایی نزده است. انگار زمانی درباره‌ی سیب‌زمینی نظراتش را با تو در میان نهاده بود. حتی امکان انتخاب به تو نمی‌دهد که تصمیم بگیری زرزرهایش را فراموش کنی و بمانی یا فاصله بگیری و متنفر شوی.
این وضعیت در رابطه‌ی عاشقانه و غیرعاشقانه اتفاق می‌افتد. آنچه باقی می‌ماند این است که تو تعادلت را از دست داده‌ای."

از اینجا.البته از فیدش.

2010-03-21T01:18:00.000+03:30

همه به خاطر گندی که با سکوتم به مجلس زده بودم خوشحال و سپاسگذار به نظر می رسیدند.شاید موافقتی پنهانی میانمان وجود داشت که هر انسانی فقط و فقط حق دارد سکوت پیشه کند.ولی آن ها همچنان حرف می زدند چون کار ِ دیگری نمی توانستند بکنند و سکوت هم برایشان آزار دهنده و ترسناک بود.در این جمع هیچ چیز مرا به وجد نمی آورد.مدت ها ست که هیچ چیز مرا به وجد نمی آورد.از هیچ چیز تکان نمی خورم.هیچ فیلمی به زندگی ِ من نزدیک نیست.حوصله کتاب ها را ندارم.این که دوست داشته شوم هیچ اهمیتی برایم ندارد.نمی توانم کسی را دوست داشته باشم.در هیچ چیز بحثی وجود ندارد.چیزی که تو می گوئی عین حقیقت است.متناقضش هم عین حقیقت است.همه ی پیش بینی های تو درست از آب در می آیند.مال ِ من هم.مال آن یکی هم.همه چیز فقط نیاز به زمان دارد.به محض اینکه تفکری در تو شکل گرفت نیروهای طبیعت برای اثبات متناقضش بسیج می شوند.همه ی این ها سستم می کند.فقط هستم.حرفی برای گفتن ندارم.از هر چالشی بیزارم.زامبی شده ام.
سکوتم خودم را هم معذب می کند .هر چند ثانیه یکبار توی دلم به خودم می گویم زهر مار.به تو می گویم زهر مار.زندگی شده است چند اتفاق ِ مشخص که به صورت مدوری هر چند سال یکبار تکرار می شود.امروز برای من.فردا تو در جای من.من جای آن یکی.چیدمان عوض می شود.بازی همان بازی ست.امروز من پول دارم و توی سر ِ تو می زنم.سال ِ بعد تو پولداری و من بد بخت ِ مفلوک.امروز تو عاشق می شوی.پارسال آن یکی .امسال من تنهایم و سال بعد....همه این ها آنقدر مسخره اند و آنقدر توی چشم می زنند.که من.سکوت.تنها سعی می کنم با سکوتم خودم را کنار بکشم.که متوجه باشم در این سیر مکرر اتفاقات ِ مشابه هیچ نقشی ندارم.نظاره گرم.سعی می کنم به معمولی ترین آدم ها شبیه باشم.با هیچ چیز توی چشم کسی نیایم.برای چی؟برای این که همه چیز مثل ِ هم است.تکرار.تکرار.با یک خیانت عشق ها به فاک می رود.با وفاداری های تصنعی زندگی ها ادامه پیدا می کند.بی هیچ فکری بچه ها به وجود می آیند.من شبیه ترین آدم به آدم هام.به معمولی ترینشان.به احمق ترینشان.هیچ فکری توی سرم نیست.

2010-02-19T12:25:00.000+03:30

پذیرش اختیاری اعدام در ملاعام
پذیرش اجباری جلغ در حوزه ی خصوصی
پذیرش اجباری کراهت ِ صورت های لک و پیسی ،چشم های لوچ،لب های قیطانی،بینی های برجسته ی بلند در آئینه های تمام نمای اتاق خاب
پذیرش اجباری ریش های زبر روئیده بر فرج،لای کون
حس ِ چندش آورندگی
حس ِلزاجت روز های جماع با الکل،دوام آورده با الکل،بوی گند داده با
پذیرش اجباری عشق های تهوع آور ِ به خیانت منتهی شده پشت ال سی دی های رنگی ِ خانگی
فقط بیا مرا بکن ها
با تکیه ای رقت انگیز روی
"مرا"
پذیرش اجباری دولت/ لیبرال/سوسیال/واژینال
پذیرش پست دکتری از دانشگاه صبرا شکیلا
اقامت ِ دائم در مونیخ
پذیرش جیب های همیشه خالی
پذیرش اجباری ِ صدای تو/لاس های صکصی ِ او/حرف های روشنگرانه ی آن/لوندی های این/شعار های آن ها/چس ناله های شما/بوی بد ِ دهان ایشان
تحمل ِکسالت، سیتالوپرام ِ من
صبر ِ ما.
پذیرش اجباری ِ او کی های تصنعی.
پذیرش مادر گاعیدن های تنهائی.

چرا روزنامه ها را هر چه ورق می زنم،ورق ورق می کنم،چنگ می زنم،پاره می کنم،ریز ریز می کنم،خرد و خمیر می کنم،زیر پایم له می کنم،
هیچ خبری نیست؟
چرا هیچ خبری از مهمانی های آن چنانی ِ ما،عربده کشی های دسته جمعی ِ ما،صکص های تک نفره ما،دود های کراک ِ ما،عذاب ِ زشتی،اجبار،پذیرش اجباری ِ ریش ِ بزی
چرا هیچ ستونی نشانی ِ فرد ِمورد ِ علاقه ام را به من نمی دهد؟
چرا سر خط ِ خبر ها ارضا نشدگی های مکرر ِ من نیست؟
چرا نسل انسان های غمگین در حال انقراض است؟
چرا چشم های گیج و گور من وقتی زنگ ِ در را زدند و من به خودم شاشیده بودم و هارد را توی کشو کذاشتم و کلیدش را بلعیدم و در همان حال توی سرم می خاندم
که فقط برو بیا مرا بکن بروفقط بیا مرا بکن برو
با تکیه ای لجوجانه روی "فقط"
فقط
تمام روزگار نشئگی.
که فقط مستهجنات مبتذل انحرافی می نوشتم؟که مروج فحشا بودم؟که برای ذهن های سالم مرض بودم؟
چرا پر سر و صدا ترین ها مغرور های زیباروی سر به فلک کشیده با اندام های تناسلی ِ بسیار گران قیمتند ؟
مگر لای کون آنها ریش های زبر نمی روید؟
مگر دهان همه ی ما گاهی بوی گند نمی دهد؟
و بعد تو
تو با این حال مرا
می ترسانی ام؟
از پذیرش اختیاری اعدام در ملا عام می ترسانی ام؟

2010-02-03T16:05:00.000+03:30

به همین راحتی حتی
می خاهم تنها باشم
یک..همین یکروز همین امروز همین را
نگاهی روی صورتم نخزد
نه دستی روی کفل هایم لای ران هایم بستر های گرم آنچنانی
نه هرم شعله های عشق بر سر ِ میز
نه فلسفه های گم شده و کتاب های نخانده و موسیقی ِ باسمه ای و حرف و گپ و خنده و خوش مشربی
امشب را می خاهم سر ِ جای خودم بنشینم
کسل کننده ترین فرد ِ دنیا شوم
به دیوار تکیه دهم
و همه از رویم رد شوند

2010-01-28T13:51:00.000+03:30

کلمات حقنه شده اند در گلویم
پائین نمی روند
بالا نمی آیند
قطره قطره خون
می رود از من
زمان روی جسم ِ بهداشتی ِ درازی
هی کش می آید
به بیرون می تراود
می پیچد به دورم
می پیچم دورتان
و همه ی عشق ها و آرزوها ی دور و ودرازتان
فقط من
حالا فقط من هستم که می توانم این شراره های خبیثانه ی خفه شده را از پشت آن چشم های مهربان- دوخته شده در برابرم،از نهان گاه آن خنده های از سر ِ دوستی به زور آمده نشسته در کنار آن چشم ها ی حسود ِ بد ذات ِدیوس ِ تان.
حالا فقط من
می توانم ببینم
می توانم به دور ِ عشق های غش کرده در آغوش ِ همتان بپیچم و معشوقه های معصومتان را زنده زنده در جلوی چشمان ذکرش رفتتان خوب بنمایم و به درک اسفل السافلین هر چارتان را هر هشتتان را هر ده و بیست و بیست و دو
بهمن
حالا فقط من می توانم بهمن را شفاف ببینم
صاف ببینم
بهمن قاعده شده است.
بهمن به قاعده کرده شده است.
بهمن ِ کوچک. بهمن خاموش ِ بیست و دو روز نشسته آرام در انتظار یک انقلاب
برادران
خاهران ِ گرامی
کنار بروید
خونی نشوید
در پریود های انقلابی
با همیشه باکرگان ِ وحشی ِ حشری
با من
خداوند،
تنها خداوند
با من
نزدیکی می کند
خونم را می مکد
آلتش سرخ
چشمانش جوی روانی دوست داشتنی
از هم خابگی مان مسیح،
زیر بار ِ همه ی رنج های جهان می رود
مسیح روان می شود
در روز های کف و خون
من خود ِ خود ِ شیطان الرجیم می شوم
سرم شرم می کند
تنم سرد می کند
کاری برای دستانم ساخته نیست
چشمانم خالی ست
نفرت و اشک ِ توامان
ال امان ال امان

2010-01-21T01:26:00.002+03:30

پرچم به دست
در خط ِ مقدم جلو می روم
و با فکر ِ یک انقلاب
به ارگا سم می رسم
برمی گردم
پشتم خالی ِ خالی ست
دستانم پر از خون می شود
کنار ِ پیاده رو می نشینم
خون ِ دستم را خالی می کنم
و با همان دست
بنگم را می چوقم.
هیچ عجله ای نیست
انقلاب ِ هرزگان
دیر به سر انجام می رسد.
عجالتن
دختر و پسر ِ ته کوچه را
در حال ِ لا سیدن و ما لیدن و بو سیدن
دید می زنم.

2010-01-21T00:58:00.005+03:30

آیا حاضری
ساعت ها در کنار ِ من بنشینی
هیچ چیز نگوئی
تکان نخوری
آه و اوی نکنی
دلقک بازی در نیاوری
غر نزنی
به چیزی فکر نکنی
سر ِ درد و دلت باز نشود
دولت راست نشود
اه دختر تو چقدر تلخی نگوئی
با نگاه هایت
دیگران را به رخم نکشی
ساعت ها آرام
تنها گذشتن ِ زمان را
گذشتن ِ زمان را
همان طور که من همیشه
تجربه کنی
و حضورت روی دوش ِ من
سنگینی نکند
انگار که پذیرفته باشیم
هیچ دو انسانی
هیچ وقت
یکی نمی شوند
همان طور که
تنهائی هم نمی شود
و با سکوت
دوران ِ محکومیتمان را بگذرانیم؟

من که حاضر نیستم
تو حاضری؟

2010-01-21T00:55:00.001+03:30

دیر یا زود
هر عذبی
جفتی را
هر خانه به دوشی
سر پناهی را
هر دیوانه ای
سر ِ سوزن عقلی را
هر منکری
خدایی را
خاهد یافت
خاهد ساخت
عده ای همین ها را
خاهند باخت
جهان را
از هر طرف که دور بزنی
دیوار است
دیوار است
چوب در ماتحتمان
ماندگار است

2010-01-15T21:57:00.002+03:30

:خانم می شود شما را یک شب تا صبحی مالاند؟

به خدا قسم که زندگی ِ من با یک سوراخ ِ ناچیز ِ شما از این رو به آن رو از آن رو به این رو

که امام جواد (ع) فرمود:

یک ثکث ِ خوب

با هر که باشد

در بدن هرمون هائی ترشح می کند

که انگیزه زنده بودن را در شما تقویت می کند

شما باید زنده بمانید بانو

بگذارید دستم را این طور آرام آرام بخزانم لا و لوی پاهایتان را خوب بمالم

به خدا قسم هر وقت فکر می کنم برای زنده ماندن چه دیوسی ها که نکرده ام

برای خودم بک هورا می کشم

شما را به آن حال تخمیتان خانم

من اگر مردم

بدانید فقط به این خاطر بود که شما کصتان را قاب کرده بودید زده بودید بالای تختتان

یک فشار خانم

به خدا قسم سه دقیقه بیشتر طولش نمی دهم

امثال شما توله سگ ها در این جهان جائی ندارند

شما ها که دائماً هشری هستید

شب ها خاب همخابگی با خداوند می بینید

شما لعنتی ها

ته سیگار هایتان همیشه خیس ِ خیس است

شما با آن پس تان های افسرده تان

سزاوار ِ عشقید

سزاوار ِ سزار ِ سرزمین ِ سند بادید

کمی روغن نباتی ِ سفت

حالتان را جا می آورد

2010-01-04T00:35:00.000+03:30

لذت لیسیدن کثیف ترین دختر ِ شهر

پیچیده در ژاکتی قرمز

نصیب کدام یک از ما می شود.

2010-01-03T22:31:00.000+03:30

نفس، نفس، نفس زنان دختر همسایه می داد

آه و اوه و آی و اوی و آخ و اوخ کنان

دختر همسایه می داد

دستم را توی سوراخ خالی

چرخاندم_گردانیدم_فروتر بردم

خالی ِ خالی ِ خالی ام.

از صلابت یک ک_ی_ر

تصویر می سازم

از تمامی ِ همخابه های جهان

با یک ک_ی_ر

درونِ یک هیچ.

امشب را جشن می گیرم

صدای خنده های به هیچ چی

پو_رن

پور_نو پور_نو گرافی

زمزمه می کند در ِ گوشم،خیابان انقلاب

سوپر ِحیوانات

واق و ووق

قار و قور

ما و موی.

صدای مادرم را می شنوم

وقتی سخت سرگرم ِ ساختن من بودند

در پشت در های آفرینش

صلابت یک ک_ی_ر

درونِ یک هیچ.

مادرم

با ولع اثپرم ها را می بلعید

پدرم اما

به فکر ِ آینده ی جهان بود

بقای نسل ِ برتر.

از سرِ میز بلند شدم و رفتم پشت ِ مبل پناه گرفتم.گوش هایم را گرفتم.چشمانم را به زور محکم روی هم فشار دادم.نفسم را حبس کردم.پناه می برم به تو یا ارحم الراح...!خودت متوجهی که چه کرده ای؟بروم بروم بدَوَم در خیابان و بدهم برَهَم ادامه بدهم سگ خوری هایم را ادامه بدهم تا عرق شوم بر پیشانی ِ ننگ ِ پدرم که میخاست نسلش را بقا بدهد...

اما نه

درست مقابل من.درست مقابل چشمان من نشسته است و از عشق می گوید

(یا نفرت فرافکنی)

گیرم که من دوست...

آخ بیا

حالم

حالم را بالا می آورم

مرا فاحشه خطاب می کند

و من در هجوم نگاه های نفرت بار سرزنش بار تحقیر آمیز

دوره می شوم

تاب بیاورم؟تاب نیاورم؟ادامه بدهم؟سگ خوری هایم را ادامه بدهم
همه کس را به طخم چپ ِ دائی در گذشته ام حواله کنم؟

بروم در خیابان و بگردم

کجاست فاحشه ای که مرا یاری کند؟

ممممخم کار نمی کند

که اگر کار کند

جنون از رگ ِ گردن به من نزدیک تر است

اگر

تنها

اگر

مخم کار کند.

اواخرش است؟این اواخر را با جان کندن تاب بیاورم؟نیاورم؟

مداد سیاه را توی تخم ِ چشمانم می گردانم

می روم توی پارک می نشینم

و دقایقی بعد

همه ی فواحش دنیا

صکص را تحریم می کنند.

کجاست فاحشه ای که مرا یاری کند؟

انگار پشت ِ در ِ پدرو مادرم نشسته ام

و آمدنم را انتظار می کشم.

2009-12-18T02:08:00.000+03:30

دستانت را این طور به سمت من نگیر

من هم محتاج همانم که تو نداریش./

2009-11-19T14:56:00.000+03:30

دعوتمون می کنن فلان جا،می گیم اگه فلانی ام هست ما رو بی خیال شن.

فلانی دوستمونه باهاش رفتیم گشتیم کلی خوش گذروندیم به محض اینکه ازش جدا می شیم می گیم عجب آدم ِ گهیه این فلانی.

با فلانی می شینیم عرق می خوریم مدام تو ذهنمون بهش فحش می دیم که یارو چقدر رو اعصابه.

فلانی بهمون خیلی منطقی پیشنهاد می کنه که اگه مشکلی هست بیا بشینیم رو راست با هم حرف بزنیم .یه خنده ی هیستیریک تحویلش می دیم و می گیم مشکل؟!چه مشکلی؟ یعنی که من خیلی کول تر از این حرفام که بخام با کسی مشکل داشته باشم.از فرداش هر جا که فلانی باشه پا نمی ذاریم.

اکثر اطرافیان به دلایل ِ مختلفی آدمای گهین و رو اعصابن.

می رم تو خیابون فریاد می کشم "ما همه با هم هستیم"

آنارشیستم و معتقدم وجود "دولت ِ خود برتر بین" باعث شده دنیامون چنین گه دونیی بشه. وگرنه همه ی انسان ها ذاتشون خیلی خوبه و بدون وجود ِ یه سرور می تونن دوستای خوبی واسه هم باشن و در صلح و صفا زندگی کنن.

لیبرالم : باید به فردیت انسان ها احترام گذاشت.

کمونیستم:همه آدما با هم برابرن.هممون با هم برادریم.باید تلاش کنیم یه جامعه ی متحد تشکیل بدیم که توش همه با هم برابرن و انسانیت حرف ِ اول رو می زنه.

مرگ بر دیکتاتور.

: منطق.گفتگو.عدم ِ خشونت.انسان دوستی.

دموکراتم:همه ی انسان ها با هر عقیده ای و هر قیافه ای و هر اخلاقی حق ِ حیات دارن و باید بهشون احترام گذاشته بشه.

من فقط عاشق ِ خودمم.

اطرافیان آدمای گهین.

دنیای مجازی.دنیای مجازی.

می رم فیس بوک مثل ِ پشگل آدم اد می کنم.

تو ریدر هی نوشته های انسان دوستانه و بشر پرستانه شر می کنم و هی قربون صدقه ی دوستا و رفاقتای خیلی باحالمون می رم.

تو وبلاگم:ما چه دوستای با حال ِ ردیفی هستیم.

تو سرم:از فلانی حالم به هم می خوره.

از نوع ِ بشر متنفرم.

دارم دیوونه می شم.

من چرا باید اینقدر تنها باشم؟

2009-11-11T15:47:00.001+03:30

شب که می شود سرم

آی سرم

کودکی

پدرم

مادرم

بزرگ شدم

برادرم

دوستم

همسرم

شوهرم

مملکتم

ملکم

خانه ام

آی سرم

روی بالشت که می گذارمش

همه ی این ها

ورم می کند

پخش می شود

روان می شود

شب

توی سرم

گنده می شود سرم

رگ هایش پاره می شود

استخوان هایش ترک بر می دارد

جا نمی شوند همگی

توی

سرم

شب که می شود

دیگ ِ جوشانی می شود

می کوبند به دیواره ها

می کوشند از شقیقه ها جاری شوند

من فشار می دهم روی ِ رگ های بر آمده

می جنگم

چشم هایم را روی هم فشار می دهمش

یک سری چیز ها

آن تو

برای خودشان هستند

می چرخند

از همه ی جهان

من فقط همین یک سر را دارم

و از همه ی جهان

بد بختی و فلاکت و نکبت

مدام توی کاسه ای به محیط 55 سانتیمتر

ولو می شوند

هر کدام گوشه ای و من

از پسشان بر نمی آیم

لعنتی ها

از شما حتی یکی هم نیست

که لبخندی بزند

و بگوید

جهان جای خوبی ست

یک جمله ی شاد

یک تصویر ِ زیبا

بگوید

جهان

این کاسه ی توالتی نیست که تو روی بدنت گذاشته ای.

2009-11-08T00:57:00.001+03:30

رفتم که دستانم را دور ِ گلوگاه ِ پدرم حلقه کنم

پدر؟یا رئیس؟

رئیس ؟

یا معشوق؟

دستانم را بفشارم

محکم تر

تنگ تر

بفشارم

نفسش را بند بیاورم

در این وقت ِ خاموش ِ شب

مادرم رزمنده ی فلسطینی شده بود

میز ها انسان هائی نشسته و به من چشم دوخته

دوستانم که بی شک دشمنانند؟

و دشمنانم را

جایگاهی رفیع بخشیده بودم.

مرز های ذهنم دریده شده

سرم به دیوار ِواقعیت خورد

دیوانه شدم.

از کلیه های مادرم خون می چکید

پدرم

زرد روی

اشک در چشمانش حلقه زده

مستاصل

التماسم می کرد

به من رحم کن!

من هم می توانستم

مادر قحبه ی قدرتمندی باشم.

قیامت شده بود

خیابان پور سینا

باران سیل

کتاب هایم را گذاشتم زیر شر شر ِ باران

12 آبان 88

جهنم شد

آتش شد

باران آمد

گر گرفت

پیرمرد کرواتی سر رسید

کافه بوی خون گرفت

امروز

اولین و آخرین روز جهان است

حالا وقت ِ رفتن است

همین حالا وقت ِ رفتن است

همین حالا وقت مردن است

اما...

ولی...

باز هم...

کسی آمد

کسی چیزی گفت شبیه به

"فقط زنده بودن است که ارزش ِ زنده ماندن را دارد." *

هاله لویا

شرمگینانه

مرز ها برگشت

و من

سالم شدم.

*از اینجا