گاهی اوقات فندک داشتن چه موهبتی ست.آدم را از تنهائی در می آورد.

نیمه های راه بود.سرشار از غروری که از پست انگاشتن ِ دیگران لبخندی رقت آمیز بر لبانم نشانده بود با خود می گفتم:"توانستم".من توانسته بودم برای مدتی از آن مهلکه بگریزم.اما چاره ای نبود.لحظات سرخوشی کوتاه بود و من به همان سرعت برگشتم.

آدم ماخولیا بگیرد دچار آدم ماخولیایی نشود.

راست می گوید انصافاً.

از فکر های آنی که مثل ِ جرقه ای در ذهن گر می گیرند خوشم می آید نه از این تفکرات ِ کند ِ کشدار ِ دکارتی

به نظرم همه ی ما باید به دوره ی نوشتن با قلم و کاغذ رجعت کنیم.

تا 25 سالگی یک بچه ی شیطان و کنجکاو بودم/کودکیم به طول انجامید.

حالا هم تجربه ی خیلی چیز ها وسوسه ام می کند/ به شرط این که زیاد وقتم را نگیرند.

تفاوت محسوس نیست /ولی هست.

اگر قرار بود انسان ها را مسئول آنچه می کنند بدانم حداقل باید یک آدم کش ِ حرفه ای می شدم .

حداکثر یک شکنجه گر.

روسپی جوان در پارک بر سر ِ عده ای مرد ِ میانسال جیغ می کشید و دست هایش را با خشم به طرفشان پرتاب می کرد.احتمالاً به شرافتش توهین کرده بودند.